Win-win in Yellowstone

“Ik wil niet meer meedoen. Ik hoef dat stomme embleem niet meer. Dan is het probleem toch opgelost?”. Wat was er aan de hand? De hele ochtend was er al venijn, jaloezie en gedoe geweest. Op dat punt mengden wij ons in het gesprek met de drie kinderen.

Yellowstone kinderprogramma

In Yellowstone hebben ze een superleuk rangerprogramma voor kinderen. In elke leeftijdscategorie valt een eigen embleem te verdienen met een afbeelding van een geiser, een beer of een bizon. Afijn, daar begon het gedoe, want de jongste bevond zich qua leeftijd precies tussen de geiser en de beer. Hij was jarig in Yellowstone werd acht. Hij koos voor de beer. De middelste wilde echter ook voor een hogere leeftijdscategorie, de bizon. Hij wilde net als de jongste zelf kunnen kiezen, al zou hij pas drie weken later 13 worden. Daartegen kwam de oudste in opstand. Ze werd verdrietig en boos. Wij begrepen er niks van.

Discussie 

We besloten ze alle drie te vragen waarmee ze het liefste weg zouden gaan. Wat wij te horen kregen:

De jongste wilde de beer en de middelste de bizon, omdat ze daar allebei mee in een hogere leeftijdsklasse kwamen. De oudste wilde vooral uniek zijn en dat was ze niet als haar broertje ook een bizon had. Ze wilde niet het plaatje van de geiser. Die vond ze niet mooi. Wij wilden dat ze alle drie happy zouden zijn en zochten een win-win. In eerste instantie deden we dat rationeel. Maar dat bleek lastig. Er leek echt geen oplossing mogelijk en tijdens de soms felle discussie deed de jongste niet mee. Die bleef stil afwachten. We vroegen de jongste wat hij wilde. “Een oplossing” zei hij, al wist hij niet hoe.

Yellowstone ranger patches

Onmacht als startpunt 

“Waren we maar nooit aan dat hele rangerprogramma begonnen” riep ik uit onmacht uit. Ik meende het. Het was prachtig weer, we zaten in een prachtig park en iedereen was in mineur om die stomme emblemen. Toch was het juist dat uitspreken van deze zin die het keerpunt werd van het gedoe. Iedereen besefte in hetzelfde schuitje te zitten. Pas toen startte het proces van het werkelijk zoeken naar oplossingen.

Gezamenlijk onderzoek leidt naar de oplossing

De oudste vroeg of ze de emblemen nog een keer mocht zien. Toen ze de afbeeldingen nog eens zorgvuldig bekeek vond ze het plaatje van de beer het mooiste. De jongste bleek juist meer te voelen voor de bizon, net als de middelste die bij zijn keuze van de bizon bleef. De middelste maakte toen snel een overzicht. Als de oudste de beer zou krijgen, was ze uniek. De middelste en de jongste wilden immers de bizon, het beest uit de hoogste leeftijdsklasse. Zou dan iedereen echt tevreden zijn? Dat klopte inderdaad. Daarop werd snel een afspraak gemaakt over het ruilen van de emblemen. Iedereen stond achter deze oplossing die door de kinderen zelf was bedacht. Daarop gingen ze samen aan de slag en hielpen ze elkaar het resultaat te behalen. De jongste moest immers alle “beervragen” afhebben en de middelste alle “bizonvragen”.

 

Win-win in Yellowstone

De dag erop werden de programma’s ingeleverd en daarbij werd de middelste even drie weken ouder dan in zijn paspoort stond.

Daarop ontvingen zij na hun plechtige belofte aan de ranger “I solemnly swear that I will listen to my parents… ” hun emblemen en ruilden ze conform afspraak. Drie blije kinderen en wij als blije, maar vooral ook trotse ouders. Een win-win situatie in Yellowstone.