(Re)organisatie: oppositie als sleutel

Ik kijk en luister naar het debat in de kamer over de reorganisatie van de politie. Wat is de rol van de voorzitter toch belangrijk! Zo kan er onverbloemd kritiek en feedback gegeven kan worden op de minister. Wat me gaandeweg het debat begint op te vallen is de enorme betrokkenheid en liefde die juist ook vanuit de oppositie spreekt over de politiemensen.  Ik vraag me af: is de oppositie de sleutel tot een succesvolle reorganisatie?

Kloof tussen leiding en werkvloer

Ik krijg ook een ander gevoel, in contrast met het debat, namelijk over de uitvoering van de reorganisatie bij de politie en hoezeer het vertrouwen tussen leiding en de medewerkers mij als een enorme kloof voordoet. Waar zijn ze elkaar kwijtgeraakt? Ik zie in vrijwel elke reorganisatie dat er iets misgaat in het traject en wat langdurig tot grote frustratie en woede leidt bij medewerkers. “Dat slijt wel” schijnt onlangs een senior manager gezegd te hebben bij een organisatie die tot de top 10 van de meest gewilde werkgevers behoort. Mijn ervaring is echter dat deze frustratie en onmacht heel langzaam slijt en vele zure en langdurige zieke werknemers creëert.

Plaatsen tijdens de reorganisatie

In het spel van de verandering is het doel van belang, maar even zo belangrijk zijn de plaatsen en de mens die deze plaatsen inneemt. Niet alleen bij aankomst in het beloofde land van de nationale politie, maar juist ook tijdens de reis! Volgens mij werkt het niet als een klein groepje kwartiermakers met een afvaardiging van de organisatie en een extern bureau op reis gaan en de rest later overkomt met het vliegtuig. Welke plaats nemen de thuisblijvers dan in als de anderen op reis zijn? En hoe houdt je elkaar op het juiste pad als de thuisblijvers niet meereizen?

Oppositie als gids

Op het moment dat ik mijn visie uitspreek, creëer ik een tegenstem. Dat is  nu eenmaal de wereld van dualiteit. Als ik een been vooruit zet, dan is het andere been achter. Als ik het achterste been niet aansluit, dan kom ik niet vooruit. De oppositie toelaten is cruciaal voor vooruitgang. Zij vertelt ons wat er gedaan moet worden om het huis te verlaten en om op reis te gaan. De tegenstem is cruciaal in het bereiken van het beloofde land, niet alleen individueel maar ook in een (re)organisatie.

Hoe helpt dit een organisatie?

Bijna 55.000 politiemensen zijn op reis naar nationale eenheid en gezien de grote protesten op het malieveld wordt dat uiteindelijk een succes. Misschien kan de oppositie niet ondergronds, maar bovengronds georganiseerd opdat deze stem goed gehoord kan worden en ze een gids wordt voor de leiders. Dan wens ik ze een lange reis toe met voldoende hindernissen, want iedereen weet dat niet succes maar het samen overwinnen van moeilijkheden tot verbroedering en eenheid leidt.