De paradox van moeten en overgave

Het is nu al bijna niet meer voor te stellen, maar drie jaar geleden kon je geen huis verkopen. Alles zat vast. En toch stond op dit dieptepunt van de economische crisis stond mijn huis te koop. Het was een “moetje”. Ik zag in dit huis geen toekomst meer voor mezelf. Daarnaast had ik al maanden aan het huis geklust, dus ik vond het energieverspilling om er nog meer tijd in te stoppen, puur om het beter verkoopbaar te maken. Ik deed dus alleen het hoognodige. Het moge duidelijk zijn: ik wilde graag van het huis af en liefst zo snel mogelijk. De koper bleef helaas uit beeld, hoewel ik wel wat bezichtigingen had en ook ondanks de lage prijs.

Overgave

Ik zat klem en steeds meer het huis in mijn maag. Toen ik helemaal vastzat, besefte ik door een gesprek met een psychosyntheticus dat ik bleef hopen en proberen het huis kwijt te raken. Ik bleef zo mijn best doen. “Maar nu dat toch niet lukt, zei hij, kun je dan niks anders bedenken voor deze plek in de tussentijd? Ga er maar vanuit dat het nog láng duurt. Wat zou je er in de tussentijd mee kunnen doen? Ik gaf me uiteindelijk, na koppig en stevig verzet, over aan het idee dat het huis en ik nog lang aan elkaar vast zouden zitten.

Nieuw perspectief

Samen bedachten we nieuwe bestemmingen voor het huis. Van een b&b tot een trainingslocatie, van alles werd ineens mogelijk. Totdat ik ineens besefte dat ik een coachingsruimte zocht en zo werd het huis mijn nieuwe praktijkruimte. Dat nieuwe perspectief zorgde ervoor dat ik de kwast weer pakte en bruine balken wit schilderde, een meterkast maakte, de open keuken afwerkte en schrootjes verving door gipsplaten. De nieuwe foto’s stonden koud op internet of de kopers stonden voor de deur. Wel met een klacht: “Waarom we de balken wit hadden geschilderd?” Dat vonden ze jammer, maar ze kochten het toch. Ik heb net een paar gesprekken kunnen voeren voordat de praktijkruimte en het huis werden opgeleverd. Ik vond het bijna jammer, zo had de andere functie van het huis mijn beeld over dat huis verschoven.

Cirkel van invloed

Het paradoxale is dus dat als je iets graag wilt dat buiten je invloedsfeer ligt, zoals de verkoop van een huis, je steeds verder afraakt van de oplossing. Stephan Covey noemt dat de cirkel van betrokkenheid. Focus daarop verkleint je invloed, hoewel de menselijke neiging is om daar juist op te sturen.

De truc is om op de cirkel van invloed te sturen, door te denken: “wat kan ik zelf wel beïnvloeden?” In dit geval kon ik het huis zelf een nieuwe bestemming geven. Ik had deze binnen de cirkel van invloed geplaatst. Ik had mijn oude beeld van moeten verkopen losgelaten. Dat bleek veel leuker en had een goed resultaat!

Conclusie

De markt van kopers is een markt van verkopers geworden. Op dit moment ben ik erg tevreden met mijn huis, maar wie nu moet kopen, raad ik aan om eenzelfde truc te verzinnen. Blijven vissen naar het ene huis dat te koop staat, wordt een vissen achter het net. Behalve als je een nieuw beeld neerzet. Wat kun je eigenlijk nu je géén huis hebt? Misschien een mooie reis maken van het geld dat je spaart, of een baan in het buitenland… verzin het maar. Als je het kopen opgeeft, is alles weer mogelijk.

2018-02-22T15:10:38+00:00

Lees het nu: